Książka przedstawia odrębne aspekty funkcjonowania i stosowania AI, by w finale odnieść się do zasadniczego pytania badawczego: jak – i na jakich warunkach – nauczyciel oraz środowisko akademickie mogą dostrzec i efektywnie wykorzystać potencjał generatywnej sztucznej inteligencji, jednocześnie chroniąc się przed jej niezamierzonymi konsekwencjami? W tym sensie cel badawczy łączy się z osobistą narracją i wymiarem społecznym. Autoetnograficzna perspektywa dowodzi, że choć świat technologii wydaje się w dużej mierze globalny, to sposób jego doświadczania jest zawsze zakorzeniony w indywidualnych emocjach i w ramach konkretnej kultury akademickiej. Dlatego poszukiwanie wspólnych odpowiedzi – o ile w ogóle jest możliwe – wymaga ciągłego balansowania między teorią i praktyką, między technologią i humanizmem, a także między konkretnymi uwarunkowaniami akademickimi i koniecznością podejmowania krytycznej refleksji.
Książkę znajdziesz TUTAJ

